Hormonen

Naast het verschil van de hersenen is er het verschil in de werking van hormonen tussen man en vrouw. Als een man en vrouw seks hebben worden er knuffelhormonen aangemaakt: oxytocine, het wordt het monogamiehormoon genoemd. Het speelt een rol bij seks, waardoor je je met seks emotioneel verbindt met de ander. Sue Johnson (2014)[i] beschrijft dat als een vrouw een kind heeft gekregen haar hormoonspiegel kan schommelen. Er komt meer oxytocine vrij bij het geven van borstvoeding waardoor er binding ontstaat tussen moeder en kind, terwijl begeerte opwekkende hormonen een duikeling maken.

Wat gebeurt er precies als een man en vrouw ruzie maken? Gigi Sage en Birgit Engel (2009)[ii] beschrijven het hormonale proces tijdens stress. Dit proces speelt een rol tijdens ruzies. Als een vrouw stress krijgt, maakt zij extra oxytocine aan. Hierdoor zal zij haar kinderen koesteren en een verlangen krijgen om andere vrouwen op te zoeken.

Bij stress gaat bij een man het testosteronniveau omhoog. In combinatie met het stresshormoon levert dit een krachtige cocktail op die van een man een strijder kan maken. Bij stress trekken mannen zich terug, terwijl vrouwen contact zoeken en willen praten. Een man wordt onbewust agressief wanneer hij angst of druk voelt. Bij een man is zijn testosteronniveau in de ochtend het hoogst; dan heeft hij veel energie en wil hij deze graag benutten. In de avond is zijn testosteronniveau gedaald en wil hij zich ontspannen.

Behalve dat er een verschil is in de manier waarop de hersenen van vrouwen en mannen functioneren, is er een verschil in hun hormonale werking tijdens ruzies. Mannen kunnen bij ruzie en stress even flink tekeergaan terwijl vrouwen het liefst de verbinding zoeken met hun man. Als er kinderen in de buurt zijn, zal de vrouw de kinderen willen beschermen. Als de stress niet wordt opgelost, zal de vrouw het liefst vriendinnen willen opzoeken om van zich af te kunnen praten terwijl de man waarschijnlijk het liefst terug gaat naar zijn ‘nothing box’ of vrienden opzoekt, niet zozeer om te praten maar meer om samen te zijn. We kunnen de hersenen en hormonen van mannen en vrouwen niet de schuld geven van hun strijd, het is handig om te weten dat er verschillen zijn.

Misschien nog wel belangrijker dan deze biologische verschillen, is de invloed van de verschillende contexten waarin mensen zijn opgegroeid. Als je van thuis hebt geleerd om over je gevoelens te praten dan zal het voor jou makkelijker zijn om dat met je partner te doen. Als een vrouw thuis heeft geleerd om een man af en toe met rust te laten dan zal zij dit makkelijker kunnen toepassen in haar eigen relatie. Het wordt echter problematischer als een man en een vrouw geen goede rolmodellen als ouders hebben gehad. De kans is groot dat wat verkeerd is aangeleerd ook weer wordt toegepast in een volgende generatie.

 

[i] Sue Johnson, Laat me niet los, Kosmos, Antwerpen, 2014, 166

[ii] Gigi Sage & Birgit Engel, Hallo Tarzan, Lannoo, Tielt, 2009, 248